Fòto d'identitat podologica

S’avetz seguit lo cors dels eveniments, seretz pas tròp suspreses d’aprene qu’ai assajat de prene una fòto de mos pès. Òc, zo aviài promés a aquela joveneta, la pichona del país bais prèp de la mar e dels estanhs, vesètz ? Non ? Bon, vaquí un indici, mas vos farai pas cap de dessenh!



Ara i sètz ? Bon. S’agís doncas de penjar a l’internet una fòto d’identitat podologica. Çò de prene una fòto es pas estat tant aisit, finalament. Zo aviài pas tot previst. Zo podiài pas. Es pas ma fauta, es la d’En Pòlo. S’es caigut amorós pèc de mon pè. O benlèu se lo volià menjar, sabi pas tròp. A’n Pòlo, li deu agradar l’odor de camembert o quicom semblant. Zo pòdi pas dire exactament, l’ai pas daissat acabar. Soi pas tan caluc, ieu! E coma soi prudent, ai pres de fòtos sonque d’un pè. Ai daissat l’autre plan abrigat. Pensi qu’ai encara los cinc artelhs a cadun dels dos pès, mas ne soi pas completament segur. Vos avisarai se non, aquò pòt ajudar per la seguida.







A lèu lèu!