dimarts, 26 de maig de 2009

Manciet en occitan

Ua consequéncia malastruga de considerar lo gascon coma ua varietat de l'occitan qu'ei l'abséncia de virada en occitan (non-gascon) de l'òbra de Bernat Manciet. Qu'ei de dòu hèr. Que'm sembla Manciet que demora un autor essenciaument desconegut, o en tot cas non lejut, peus Occitans, simplament pr'amor de la lengua tròp tipada gascona e de comprenença guaireben impossibla taus qui non son pas Gascons. Que seré utile de poder dispausar d'edicions bilingüas gascona-occitana de l'òbra de Manciet. D'acòrd, qu'anaré en contra deu dògme de "l'unicitat" occitana, mès lo hèit qui los Occitans non-gascons non pòden pas léger Manciet que i va dejà plan en contra, non? Alavetz, perqué privar los Occitans non-gascons de la lectura deu mes gran deus escrivans gascons contemporanèus?

5 comentaris:

Anònim ha dit...

La màger part deus Gascons non comprenen pas miélher los tèxtes de Manciet que los autes Occitans. Per'mor qu'emplega ua lenga pro localizada, e sovent un nivèu de lenga au quau lo monde ne son pas mei acostumats. Ua bona part deus eslhèves de uei ne comprenen pas la lenga deu sègle XVIau. N'ei pas per'mor d'aquò que cau "arrevirar" Corneille ou Racine en francés modèrne.

Digó János ha dit...

Soi plan d'acòrdi amb çò escrit per «n'Anònim»: l'òbra d'en Manciet es de dòl legir pels quitis gascons... alara abans de soscar a una edicion bilingüa gascon-occitan (quin?), calriá benlèu soscar a una version bilingüa gascon de las Lanas-gascon estandard...

Joan deu Peiroton ha dit...

Anonim: En tot cas, i a d'edicions bilinguas peus caps d'òbra de Rabelais: edicion originau e francés modèrne. Vedi pas on ei lo problèma.
Mès soi pas segur que la comparason sia bona. Lo problèma ei, segur e clar, que la màger part deus occitanofònes n'an pas la possibilitat d'apreciar l'òbra de Manciet sauv peu biaish de las edicions en francés, e a jo m'agradaré mei de léger ua edicion bilingüa version originau-occitan larg que non pas la de la version originau-francés, be'm sembla!!!
Janos: Dilhèu que soi d'acòrd, mès tà parafrasà't, gascon estandard: quin?
Fin finala, soi a'm sentir còp-sec mei occitanista que vosaus dus, lol (shens vos voler aufensar, e) !

Anònim ha dit...

Ce serait une initiative intéressante. La position sur les textes bilingues gascon-français est un peu excessive quand on sait que c'est Manciet lui-même qui a traduit en français ses textes !
Super blog. Compliments.
Alex

Maime ha dit...

La version gascona es tant malaisada de comprener que la version francesa... La lenga de Manciet es exigenta per lo legidor.